تحلیل سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دولت سیزدهم ‌بر اساس مدل جیمز روزنا

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مطالعات منطقه ای، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران. ایران

2 استاد گروه علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.

10.22103/jogapp.2026.26654.1020

چکیده

با توجه به اهمیت سیاست خارجی به‌عنوان مهم‌ترین سازوکار برقراری ارتباط مؤثر کشورها با محیط پیرامونی خود در چارچوب نظام بین‌الملل، پژوهش حاضر درصدد تحلیل سیاست خارجی دولت سیزدهم جمهوری اسلامی ایران به ریاست سید ابراهیم رئیسی است. هرچند برخی از اصول حاکم بر سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در گفتمان‌های مسلط همواره ثابت بوده است، اما با روی‌کار آمدن دولت‌های گوناگون، تغییراتی در جهت‌گیری‌ها و تصمیمات سیاست خارجی ایران مشاهده شده است. در دوره زمامداری دولت سیزدهم، تأکید بر تعامل فعال با سایر کشورها، حفظ و ارتقای روابط با بازیگران بین‌المللی، نقش‌آفرینی در سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی و نیز توجه ویژه‌ به منطقه‌گرایی، حاکی از ترکیب همزمان تداوم و تغییر در سیاست خارجی این دولت است. بر این اساس، مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و با بهره‌گیری از چارچوب نظری «مدل پیوستگی جیمز روزنا»، به واکاوی سیاست خارجی دولت سیزدهم پرداخته و با طرح این سوال که؛ با توجه به نظریه پیوستگی جیمز رونا، چه عواملی بیشترین تأثیر را بر اتخاذ رویکرد دولت سیزدهم در حوزه سیاست خارجی داشته است؟ تلاش خواهد کرد میزان کارایی، تأ‌ثیرگذاری و تعامل هر یک از این متغیرها را در شکل‌دهی به سیاست خارجی ایران مورد ارزیابی و آزمون قرار دهد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات